Had ik gehoopt dat we wat vaker een lange wandeling zouden gaan maken, krijgen we van dat verschrikkelijke rotweer. Steeds weer regen en regen. Niets aan, doe mij maar het zonnetje, dan kunnen we tenminste het natuurgebied in. In het begin van vorige week zijn we nog wel twee keer in het natuurgebied geweest, maar daarna kwam die regen en was het voorbij. Vrouwtje keek steeds naar buiten en als het dan droog was, dan gingen we even naar het strookje om onze behoefte doen, maar steeds hadden we pech. Zodra we een poot onder de carport vandaan zetten begon het weer te druppelen. Dus dan was het weer snel plassen en poepen en weer naar huis.

Jullie raden nooit waar Mikal en ik zonet met vrouwtje zijn geweest. Na de afwas deed ze ineens van die schoenen aan die haar vader ook heeft. Je weet wel, van die dikke wandelschoenen. Ik dacht: nu gaan we het krijgen hoor, we gaan héééél lang aan het wandelen met vrouwtje. Nou, dat lang viel een beetje tegen, maar we zijn toch even door het natuurgebied geweest. Twintig minuutjes later waren we al weer thuis, maar... het is tenminste iets. Ik wil wel elke dag zo'n stukje wandelen hoor, en dan gaan we vanzelf steeds een beetje verder.

Op de foto hieronder staat wel de datum van vandaag, maar eigenlijk is het een foto van vorige week. Ik had vandaag even geen zin in fotomodelletje spelen. Vrouwtje heeft wel geprobeerd foto's te maken, maar die zijn allemaal weer in de prullenbak beland.

Vorgige week, nadat ik mijn stukje had geschreven heb ik nog een hele leuke middag beleefd. Eerst moesten we weer heel lang in de auto, maar uiteindelijk kwamen we bij de ouders van mijn vrouwtje en daar is het altijd wel gezellig.

Kijk eens wat ik nu in mijn bek heb op de foto! Ja, Mikal en ik hebben er weer een nieuwe bal bij. Het is een hele grote, met een piepertje er in. Hij is zo groot dat ik dacht dat Mikal hem niet in de bek zou kunnen hebben, maar dat had ik dus helemaal mis. Mikal kan hem ook in de bek hebben en wil er af en toe ook mee spelen. Dus hebben we nu af en toe ruzie om de bal.
Afgelopen week weer heel veel beleefd zeg. Dat begon al gelijk in het begin van de week. Alle mensen in de straat, inclusief mijn vrouwtje, waren gek geworden. Overal werden waslijnen met driehoekjes opgehongen. Vlaggetjes noemt mijn vrouwtje ze. En dat alleen omdat er een soort van feestweek in het dorp is. Nou, dat heb ik vernomen. Hier in de straat was het ook feest.

Daar sta ik weer met mijn edele kop op de foto. Zie ik er niet stoer uit! Tsja, en dan moet ik weer een verhaaltje verzinnen over wat ik vorige week allemaal heb mee gemaakt. Had ik vorige week veel te vertellen en weinig tijd om het op te schrijven, nu heb ik alle tijd om het op te schrijven, maar is er bijna niets gebeurd om te vertellen.

Mijn vrouwtje was dit keer wel erg moe van de kuur. Het duurde ook langer. Op de dagen dat ze de vorige keer al weer wat opknapte, lag ze nu ook nog steeds languit op de bank te slapen of te lezen. Maar sinds dit weekend gaat het al weer wat beter.

Vorige week ging het weer erg goed met mijn vrouwtje, maar op dit moment is het weer helemaal mis. Ze is erg moe en wil het liefste weer op de bank kruipen om te slapen. Dus ik moet heel snel typen, of maar een heel kort stukje schrijven. Ik zal proberen heel snel te typen, zodat ik jullie toch alles kan vertellen wat er is gebeurd.

Zoals ik al zei ging het vorige week weer helemaal goed met mijn vrouwtje, maar het weer was maar niks. Verschrikkelijk zeg iedere keer die regen. We konden niet eens meer even lekker over het grasveld rennen. En ook nu hoor ik die regen nog op het dak. Daar vind ik niets aan hoor.

Nou, dat was even raar gisteravond. Toen baasje ons uit ging laten werden we ineens weer nat. Er kwam weer van die rare regen uit de lucht vallen. Bah, dat vind ik nou helemaal niets aan. Ik hoop dat het woensdag en donderdag wel weer een beetje droog is, want dan komen de ouders van mijn vrouwtje weer en natuurlijk willen we dan hele lange wandelingen maken. Het is de laatste keer dat ze komen, want mijn vrouwtje krijgt haar laatste kuur. Voor haar natuurlijk erg leuk, maar voor Mikal en mij wat minder. Dat betekend dat wij niet zo vaak meer een lange wandeling gaan maken. Vrouwtje zegt wel dat zij ook van die lange wandelingen met ons wil maken, maar ze moet eerste wel een beetje herstellen van al die kuren en volgens de artsen duurt dat zo'n twee tot drie maand. Nou ja, we zullen wel zien. Misschien komen haar ouders misschien wel weer eens op visite en dan kunnen we ook van die lange wandelingen maken.

Nou, dat was me het weekje wel weer. Wat een heerlijk weer hebben we gehad. Ik ben bijna alle dagen wel buiten geweest. Alleen de laatste paar dagen staat hier wat te veel wind en zit vrouwtje vooral binnen. Komt ook een beetje omdat ze weer zo moe is van de chemotherapie denk ik hoor. Haar oogjes heeft ze wel heel vaak dicht zitten de laatste paar dagen.
Dat mijn vrouwtje weer een kuur heeft gehad, betekend dus ook dat ik weer lekker met vrouwtje haar vader aan de wandel ben geweest. Niet zo heel vaak hoor, want het was een beetje warm. Korte stukjes door het dorp, maar daarna mocht ik weer lekker achterthuis spelen. 

Nou, daar zit ik dan achter de computer terwijl het buiten weer heerlijk weer is. Even snel een stukje schrijven dus en dan snel weer naar buiten om het gras te bekijken, op te eten en over heen te rennen.

Afgelopen week is er niet zo heel veel gebeurd. Mijn vrouwtje was weer erg moe van de chemo en dus zat of lag ze de hele dag weer op de bank. En ze zorgt ervoor dat mijn baasje, Daniël, Mikal en ik te eten krijgen, maar voor de rest doet ze niet veel. De leuke dingen gebeurden het afgelopen weekend.

Zo, wat vinden jullie nu van mijn bench? Mooi hè. Woensdagmorgen kwamen de ouders van mijn vrouwtje en zij hadden voor mij een stukje vloerbedekking meegenomen voor in de bench. Aardig hoor, nu hoef ik tenminste niet meer op die harde vloer te liggen. Het tapijt ligt ook nog vast, dus het blijft ook nog eens goed liggen als ik mij eens omdraai in de bench.

Ja hoor, het is maandag en hier ben ik weer. En eigenlijk ben ik een beetje boos op mijn baasje en mijn vrouwtje. Kijk maar eens naar de bovenstaande foto. Vinden jullie mij niet een beetje zielig? Er ligt helemaal geen kleed meer in de bench. Moet ik op die kale vloer liggen slapen. Is mijn eigen schuld zeggen mijn baasje en mijn vrouwtje. Had ik maar niet zo aan dat kleed moeten zitten vreten, want volgens hun zag je door de gaten het kleed niet meer. Nou, dat was ik niet met ze eens, er zaten nog genoeg stukken stof aan die ik er af kon trekken en door het huis kon strooien. Maar nu moet ik dus op de kale vloer liggen slapen. Grrrr.

Het is al weer maandag en ik mag dus weer een stukje in mijn dagboek schrijven. Met mijn vrouwtje gaat het op dit moment erg goed. Ze is geloof ik niet zo moe als na de vorige kuren en dus heeft ze ook wat meer tijd om met mij en Mikal te spelen. We gaan ook weer gewoon met haar lopen en we hoeven dus niet meer alles achterthuis op het grasveld te doen. Daar mogen we weer lekker achter elkaar aan rennen en stoeien. Ook erg leuk.

Hèhè, eindelijk mag ik mijn dagboek weer eens bijwerken. Vorige week mocht ik helemaal niet even een verhaaltje vertellen, omdat mijn vrouwtje zo ziek was. Raar vond ik dat, omdat zij ziek is, kan ik toch wel een verhaaltje typen. Maar het schijnt dat zij daarna van alles moet doen om er voor te zorgen dat jullie het ook kunnen lezen. En daar was ze echt niet toe in staat. Ze lag vorige week alleen maar op de bank te hangen en te slapen. En warm dat ze was, hoewel ze vaak zei dat ze het koud had. Dat schijnt koorts te heten. Nou, ik heb er geen verstand van, ik hoop dat ik het nooit krijg, want dat lijkt mij maar niets.

Zo, ik mag mijn dagboek even weer bijwerken en dat werd tijd ook, want ik heb weer heel wat meegemaakt in de afgelopen week. Vooral natuurlijk toen de ouders van mijn vrouwtje kwamen oppassen. Ze kwamen al op woensdag en ik heb die dag ook al gelijk een lekker stuk gelopen. Door het natuurgebied en via het fietspad weer terug naar huis. Zo dachten ze dat ik niet zo vies zou worden, maar dat hadden ze natuurlijk mis. Het natuurgebied is groot genoeg om mijn poten en buik even helemaal zwart te maken. Heerlijk zo'n modderbad.

Ik ben ondertussen al weer een half jaar bij de familie en ik vind het hier nog steeds erg leuk. Ik hoop dat mijn broertjes en zusjes ook bij van die lieve families zijn komen wonen.

De afgelopen week is weer erg rustig verlopen. Daniël had vakantie, maar hij was (helaas voor mij) niet thuis. Hij was aan het logeren en dus waren Mikal en ik overdag alleen met vrouwtje thuis. Vrouwtje was dit keer weer erg moe van de kuur en heeft dus heel veel op de bank liggen slapen, terwijl Mikal en ik er voor zorgden dat ze daarbij niet gestoord werd door inbrekers of zo. Heel verantwoordelijk werk hoor, en het is ons deze week weer goed afgegaan.

Wat heb ik weer een heerlijke week achter de rug. Ook wel een beetje vermoeiend hoor. Ik weet nu een beetje hoe mijn vrouwtje zich af en toe moet voelen. Mijn vrouwtjes ouders zijn weer geweest te oppassen en die kale meneer is vaak met mij en Mikal weg geweest te lopen! Hele stukken hebben we gelopen en af en toe mocht ik ook los lopen. En ik heb gezwommen in modderplassen. Leuk vond ik dat, alleen als ik dan thuis kom mag ik niet gelijk in de kamer. Dan vinden ze mij te vies. Ik vond het wel mee vallen. Alleen mijn poten en buik hadden een andere kleur dan ze normaal moeten hebben.

Nou, de computer werkt weer en dus mag ik nu eindelijk mijn dagboek weer eens bij gaan werken. Vanmorgen moest ik eerst weer eens fotomodelletje spelen. Ik had er vandaag niet zo'n zin in moet ik zeggen. Maar, vind de foto die mijn vrouwtje uiteindelijk voor mij heeft uitgekozen wel leuk. Kunnen jullie zien dat ik helemaal nog niet zo groot ben. Ik pas nog makkelijk in de bench. Zien jullie trouwens die mooie groene doos naast de bench? Daar komt twee keer per dag een schepje uit met heerlijke brokjes voor mij. En die verslind ik dan allemaal!

Het was maar goed dat mijn vrouwtje zonet even met haar mama belde. Ze was zomaar vergeten dat ik nog een verhaaltje moest vertellen in mijn dagboek. Haar eigen web-log had ze al wel bijgewerkt, maar mij was ze helemaal vergeten en dat terwijl ik best wel weer wat te vertellen heb.

Mijn vrouwtje moest vorige week namelijk weer naar het ziekenhuis. Woensdag aan het eind van de middag kwamen haar ouders al om op te passen. Maar donderdag had die meneer echt weer lekker de tijd voor mij. Eerst moest hij wel mijn vrouwtje naar het ziekenhuis brengen, maar daarna kon ik hem lekker plagen en heeft hij lekker met mij gespeeld.

Wil ik gisteravond mijn dagboek even bijwerken, zit mijn baasje achter de computer. Kan het weer niet. Achter de andere computer die hier staat mag ik niet van mijn vrouwtje en baasje. En dus moest ik tot vanmorgen wachten tot ik eindelijk eens weer een stukje aan jullie kon vertellen. De foto is gister al wel gemaakt. Ik was weer een voorbeeldig fotomodel volgens mijn vrouwtje. Ja, ik moet zeggen dat ik de foto ook aardig gelukt vind. Mijn knappe kop staat er weer netjes op.

De dag is al bijna voorbij voordat ik eindelijk eens mijn stukje in mijn dagboek mag schrijven. Maar goed, mijn vrouwtje is ook erg moe. Nu kan ik pas echt zien dat ze ziek is. Ik ben dan ook best wel lief voor haar hoor. Niet te veel plagen, maar soms is dat ook best moeilijk. Ik wil me ook wel eens uitleven, maar gelukkig bestaat het gezin niet alleen uit mijn vrouwtje en willen Daniël en baasje ook wel met mij spelen.

Kiekeboe, hier ben ik weer. Leuke foto hierbonven hè. Hij is gisteren gemaakt. Eigenlijk mag ik niet zo liggen, maar als ik het wel doe, moet ze altijd lachen en gaat ze dus foto's maken. Dus ik doe het toch vaak wel weer. Als mensen lachen vinden ze het toch leuk?
Zoals ik vorige keer al vertelde ben ik vorige week weer een aantal keer alleen geweest met Mikal. Donderdag heeft mijn vrouwtje gelukkig wel heel goed nieuws gekregen. De kans dat ze weer helemaal beter wordt en mij kan blijven pesten is heel groot. Natuurlijk kan ik haar dan ook blijven pesten, want dat vind ik ook erg leuk.