De eerste week van de vakantie zit er al weer op. Voor Daniël was het vooral een week vol schermpjes kijken. Zat hij niet achter de computer, dan had hij de Nintendo wel in de handen. Zat hij niet voor de TV, dan zat hij op zijn slaapkamer DVD-tjes te kijken. Dat gaan we deze week dus maar even een beetje anders doen. De eerste afspraak is dat hij maar één dagdeel achter de computer mag en daarnaast hebben we in de vakantie elke week een schermloze dag. Dat betekend dat we op die dag niet gaan computeren, Nintendo-en, TV kijken of DVD kijken. Die regel geldt niet alleen voor hem, maar ook voor mij. Morgen hebben we onze eerste schermloze dag. Dat wordt vast heel veel gezelschapsspelletjes spelen.

Vorige week was de agenda behoorlijk rustig. Ik moest drie keer werken en op donderdag stond er een afspraak bij de hematoloog. Marinus is dit keer met mij mee geweest. Daniël is ook even mee gegaan. We waren al op tijd vertrokken, maar omdat in Groningen het Julianaplein er uit ligt, moesten we wel een stukje omrijden. Omdat we al op tijd weg waren gegaan, waren we wel op tijd in het ziekenhuis. Natuurlijk liep het spreekuur van mevrouw Kluin al weer behoorlijk uit. In plaats van tien uur, was ik pas om half elf aan de beurt. Nog voordat we waren gaan zitten, zei ze al dat de scan weer helemaal schoon was. De rest van het consult was snel voorbij en over vier maanden moet ik weer komen. Daarna nog even bloed prikken en iets voor elf uur reden we de parkeergarage weer uit. Kon ik nog snel even werktijden door bellen, maar omdat ik pas heel laat belde, waren bijna alle shifts al vergeven. Ik hoef deze week helaas dan ook maar één keer te werken.

Na het ziekenhuisbezoek zijn we nog even bij de mediamarkt gereden. Daniël's computerscherm werd minder. Kreeg af een toe een roze of gele gloed over zich. Eerst al draden vervangen, maar dat hielp niet, dus nu hebben we het scherm vervangen. Na dit bezoekje aan de mediamarkt moesten we ook wel weer naar huis, want donderdagmiddag mocht ik weer werken.

Voor de rest is er over vorige week niet zoveel te vertellen. Of moet ik het nog even hebben over de mooie Memorial voor Michael Jackson op dinsdagavond. Natuurlijk zat ik dinsdagavond voor de televisie. Niet voor de roddelzender SBS, maar voor Nederland 3. Ik vond het een ontzettend mooie Memorial. Ik had het erg moeilijk bij het nummer Smile dat door Jermaine werd gezongen. Dat nummer heeft mij zo geholpen tijdens mijn chemotherapie. Hoe moeilijk het ook is, altijd blijven lachen... dat was nu wel heel erg moeilijk. Het moment waarop Paris verteld dat haar papa de beste papa van de hele wereld was, was gewoon hartverscheurend. 

Komende zaterdag is er een Michael Jackson Memorial in Apeldoorn met optredens van onder andere mijn favorieten uit de X-factor. Rev 'N Ros en Roan. Karin en ik zullen daar ook bij aanwezig zijn. Hoe vreemd het ook klinkt, ik heb er heel veel zin in. Ten eerste even bijpraten met Karin, maar daarnaast ook samen met andere fans het verdriet delen dat hij er niet meer is, en genieten van zijn muziek. R.I.P. Michael.