Er is, met name het afgelopen weekend, weer heel wat gebeurd op het gebied van mijn plasproblemen. Tijd dus voor een update op mijn blog.

De maandag na mijn bezoek aan de urologie ben ik begonnen met de zakjes Movicolon. Standaard werd ik zo'n half uur tot een uur na inname van die zakjes ontzettend misselijk. Dat stond ook in de bijsluiter en moest minder worden als ik het langer zou gebruiken. Na een week was de misselijkheid echter nog steeds niks minder geworden en heb ik maar eens contact gezocht met de afdeling urologie. De assistent heeft overlegd met de uroloog en in plaats van Movicolon kreeg ik een literfles Lactulose. Een dag later daar maar mee begonnen.
De Movicolon deed niet veel voor mijn ontlasting, hooguit werd het nog een beetje dunner dan dat het af en toe toch al was. De Lactulose werkt beter. Sinds mijn galblaasoperatie is mijn ontlasting eindelijk weer eens normaal. Maar, op de plasfrequentie doet het helemaal niets. Ik ga nog net zo vaak richting het toilet om te plassen.

Sinds vorige week gaat het plassen steeds moeilijker en heb ik ook regelmatig pijnlijke steken onderin de buik. Vrijdag ging het helemaal mis. Vrijdag overdag had ik een vergadering van de werkgroep eHealth van de LVN in Amersfoort. Met de trein heen, en op toilet op het station heb ik nog normaal kunnen plassen. Daarna ging het plassen niet meer. Tijdens de vergadering regelmatig heen en weer gelopen naar het toilet, maar plassen lukte niet, of hooguit maar een paar druppeltjes. Eenmaal weer thuis lukte het om met een ijsklontje (een tip die ik van iemand op een forum kreeg) de urine weer op gang te brengen.
Vrijdagavond het jaarlijkse najaarsconcert van Patrimonium. Voordat ik weg ging natuurlijk eerst nog even weer plassen. En dat was ook de laatste keer dat ik die avond zelf kon plassen. De rest van de avond lukte het weer niet om te plassen. Ook de truc met het ijsklontje werkte niet. En dus ben ik tegen twaalf uur, na eerst te hebben gebeld uiteraard, richting de huisartsenpost gereden. Ik was vrij snel aan de beurt, maar werd weer naar huis gestuurd. Volgens de arts stond mijn blaas nog niet op knappen. Ik moest maar afwachten of het 's nachts zelf zou komen en anders moest ik de volgende ochtend maar weer komen. De volgende ochtend heb ik niet gehaald. Thuis geprobeerd te slapen, maar slapen met een volle blaas... dat gaat dus absoluut niet. Zodra je gaat liggen wordt het gevoel dat je moet plassen nog erger. En spontaan plassen... dat ging ook nog steeds niet. Dus maar weer de huisartsenpost gebeld en ik mocht tegen drie uur langskomen.
In de wachtkamer ging de één na de ander, die later waren binnen gekomen, voor mij aan naar de spreekkamer. Toen ik daar wat van zei, zei de arts tegen mij: "Hier is ook een toilet, probeer het daar maar". Wat voelde ik mij op dat moment niet serieus genomen zeg! Alsof het daar wel zou lukken. Uiteindelijk is om vier uur 's nachts, na 10,5 uur niet kunnen plassen, de blaas geleegd via een katheter.

Maandag (gisteren dus) een afspraak gemaakt bij de huisarts en ik moest 's middags maar even langskomen. De huisarts heeft gelijk met het ziekenhuis gebeld en ik mocht vandaag om tien uur langskomen op het functiecentrum van de urologie.
De cystoscopie (met een cameraatje in de blaas kijken) die voor 2 januari gepland stond is vandaag al gedaan. Daaruit bleek dat de blaas is aangetast door de chemotherapie van (bijna) zes jaar geleden, maar niet schrikbarend. Het moet wel in de gaten worden gehouden. Zodra ik bloed in de urine krijg moet ik contact opnemen met de urologie. Verder vermoedt de uroloog dat ik na de ziekenhuisopname in september een verkeerd plaspatroon heb ontwikkeld. Daarvoor heeft hij me nu doorverwezen naar een bekkenfysiotherapeut. Daar kan ik 3 januari al terecht. Dat gaat tenminste redelijk snel. Als ik in de tussentijd steeds niet kan plassen moet ik ook weer met de urologie bellen, want dan willen ze mij met spoed leren hoe ik mezelf kan katheteriseren.

Al met al een klein stapje vooruit. Ik hoop dat ik de kerstdagen een beetje rustig door mag komen zonder richting de huisartsenpost te hoeven voor katheterisatie. Thuis ondertussen al weer wat zitten googelen op zoek naar plaatjes van hoe de blaas er normaal gesproken van binnen uit ziet. Daarbij kwam ik op een site waarop een plaatje stond die precies leek op hoe het er in mijn blaas uit zag. De diagnose die daarbij stond was interstitiele cystitis of chronisch blaaspijnsyndroom. Op deze website vind je daar meer informatie over. Tijdens mij volgende afspraak met de uroloog toch maar even overleggen of het dat ook kan zijn. De symptomen komen in ieder geval overeen. Sinds vorige week ook de pijn in de onderbuik die erger wordt als ik moet plassen en verminderd als ik heb geplast.

En nu is het jaar 2012 bijna weer voorbij. En wat een jaar is het geweest. Eerst het ongeluk van mijn vader. Toen mijn galblaas en de galblaasverwijdering en sinds begin september mijn plasproblemen. Ik hoop dat 2013 een beter jaar gaat worden. In elk geval met een betere gezondheid dan het afgelopen jaar! 

Add comment