Het is geloof ik nodig tijd om eens een update op mijn blog te schrijven. Het is al bijna twee maanden geleden... Oeps. Wie denkt dat mijn problemen met mijn blaas en het plassen ondertussen al over zijn... helaas, the story continues.

De dag nadat ik mijn laatste blog had geschreven ben ik met mijn potje urine naar de huisarts gegaan om het op kweek te laten zetten. Wie denkt dat de huisarts dat soort dingen regelt... mis! Je krijgt een doe-het-zelf-pakketje mee met instructies. Eerste deel van de urine weg laten lopen, tweede deel opvangen, laatste deel weer in het toilet en dat terwijl je je schaamlippen met je vingers spreidt en het liefst ook nog met een tampon in het andere gat... Jaja... gewoon de urine die ik 's morgens al had opgevangen, overgieten in het testbuistje. Stickertjes er op en op naar het postkantoor brengen. De uitslag kreeg ik via het telefonisch spreekuur van de huisarts ongeveer een week later. De urine was schoon.

Op 1 oktober stond de CT-scan op de planning. In de tijd dat ik de liter contrastvloeistof moest drinken heb ik mijn klacht over de afdeling neurologie kunnen uiten bij de klachtopvang. Ze gaan er een officiële klacht van maken. Dat betekent dat er precies wordt onderzocht wat er is gebeurd en waarom alles is gegaan, zoals het is gegaan. Er kan wel een tijdje overheen gaan voordat ik daar weer wat over hoor.
De dag na de scan gebeld met de hematoloog voor de uitslag. Ik zou worden teruggebeld, maar helaas had ze het te druk. De volgende dag weer gebeld en dit keer kreeg ik via de assistente te horen dat op de scan geen verdachte plekken te zien waren.

Mijn volgende afspraak in het ziekenhuis was op 18 oktober. Het bespreken van de uitslag bij mijn eigen hematoloog. Omdat de klachten nog steeds niet over zijn, en zij geen idee heeft wat het zou kunnen zijn, heeft ze mij doorverwezen naar de uroloog. In haar brief naar de afdeling schrijft ze: "Graag met spoed oproepen". Toen ik na een week nog niets had gehoord maar eens gebeld met urologie. De brief van de hematoloog lag nog op de stapel en zou die dag worden afgehandeld. De week daarop een uitnodiging in de bus voor 20 november! Hoezo spoed. Via de zorgverzekeraar nog geprobeerd de afspraak te vervroegen, maar helaas. Ik moest geduld hebben.

Vandaag was het dus eindelijk zover. De afspraak met de uroloog en pffff... wat een ochtend is het geworden zeg.
Ik had een afspraak om 10:40 en moest mij melden met een volle blaas. Ik was al om tien over tien in het ziekenhuis en met een (voor mijn gevoel dan) zéér volle blaas. Ik heb dat ook aangegeven en er werd gezegd dat ik zo zou worden opgeroepen voor het onderzoek waarbij ze de kracht van de urinestraal meten. Tsja, ik wist al dat ze het woord spoed op de urologie niet kennen. Twintig minuten moest ik wachten voordat ik eindelijk naar het speciale toilet mocht. En dan denk je dat je wel kunt plassen... Nou, mooi niet dus. Hetzelfde gevoel als die dag dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen. Je weet dat je moet plassen, maar er komt niets. Zelfs toen ik op het normale toilet mocht proberen kwam er helemaal niets.
Dan maar eerst naar de afspraak met de arts. Ze heeft onder andere een echo van mijn blaas en nieren gemaakt. Dat zag er goed uit en op de echo van de blaas was te zien dat er zo'n 300 ml urine in zat. Dat zou zeker genoeg moeten zijn om te kunnen plassen. Zeker als je nagaat dat ik gemiddeld maar zo'n 75 – 100 ml per keer plas (moest voor de afspraak bij de uroloog 24 uur bijhouden hoeveel ik plaste en dronk).
Uit het verdere gesprek met de arts kwam dat zij dacht aan obstipatie in de darmen. Sinds mijn galblaas verwijderd is, is mijn ontlasting nog niet weer helemaal wat het zou moeten zijn. Hoewel het is eerder diarree is dan harde ontlasting. Maar dat schijnt ook te kunnen bij obstipatie. Ik heb nu Movicolon (een laxeermiddel) meegekregen. Daarvan moet ik dagelijks twee zakjes oplossen in water en opdrinken. Hierdoor zouden mijn darmen weer op orde moeten komen en daardoor zou ik minder moeten gaan plassen?!? Ik weet het niet hoor... Eerst zien, dan geloven. Ik begin pas volgende week met die zakjes, want in eerste instantie kan je er flink door aan de diarree komen. Dat kunnen we deze week echt niet gebruiken (vrijdag tweede dag van de training "De Kracht van Digitaal Lotgenotencontact" waar ik ontzettend veel zin in heb). Heb bij TNS-Nipo ook al aangegeven dat ik volgende week dan maar even niet ga werken...
Na mijn afspraak bij de arts weer richting het toilet, maar helaas... nog steeds kon ik niet plassen. Ik moest, als dat het geval zou zijn, dit van de arts gelijk weer aangeven bij de balie en die hebben een verpleegkundige geroepen die mij uiteindelijk via een katheter heeft verlost van 550 ml urine!
Gelukkig lukte het vanmiddag wel weer om zelf te plassen, maar het gaat op dit moment nog steeds ontzettend moeilijk. Ik heb het idee dat ik mijn blaas totaal niet leeg plas op dit moment.

We wachten maar weer af of de zakjes Movicolon gaan werken. De volgende afspraak bij de uroloog staat (pas) op 2 januari gepland. Er wordt dan ook met een cameraatje in mijn blaas gekeken en er wordt natuurlijk gekeken of de Movicolon heeft gewerkt. Is dat niet het geval, dan heb ik waarschijnlijk een overactieve blaas en krijg ik daar medicijnen voor. Het is dus nog steeds:

To be continued...

Add comment