Het is maandagavond en tijd om mijn blog bij te werken. Ik heb een behoorlijk heftige week achter de rug, en met name het weekend. Maar, we beginnen maar met het begin van vorige week. Vakantieweek voor Daniël, maar Marinus en ik moesten wel alle twee werken.

Ik begin maar met de dinsdag. 's Morgens ben ik aan het werk geweest en na het werk was het snel lunchen, afwassen, hondjes uitlaten en daarna met Daniël richting Groningen. Medicatiecontrole bij Accare. We hadden een afspraak om twee uur en we waren mooi op tijd. Tijdens de medicatiecontrole wordt Daniël altijd gemeten en gewogen. Hij is ondertussen al twee centimeter groter dan mij. Op de curves zit hij met zijn lengte behoorlijk bovenin en zijn gewicht op het gemiddelde. Ook wordt zijn bloeddruk gemeten tijdens de controle en daar was de arts niet helemaal tevreden over. 120/80 is voor volwassenen netjes, maar voor kinderen is het te hoog. We spreken af dat ik nog een keer met Daniël langs de huisarts ga om de bloeddruk te laten meten. Is het dan nog te hoog, dan moet het herhaald worden zonder medicatie.

Vrijdagmorgen kon ik pas met Daniël bij de huisarts terecht, dus vrijdagmorgen zat ik met hem in de wachtkamer van de huisarts. Dit keer was zijn bloeddruk 110/75 en dat is netjes voor een jongen van 13. De huisarts wil in mei voor de zekerheid nog een keer meten.

En we gaan snel vandaag, want dan zijn we aanbeland bij het weekend. Ik had ontzettend veel zin in de zaterdag. Een afspraak in Amersfoort. Een bijeenkomst van de LVN, waarin de vrijwilligers werden voorgelicht over het samengaan van vier patiëntenverenigingen op het gebied van hematologische kanker. Ik was wel nieuwsgierig hoe ver het met de samenwerking stond. Voor de pauze heb ik redelijk meegekregen wat er allemaal werd verteld, maar na de pauze was ik er niet meer helemaal met mijn gedachten bij. Ik had in de pauze een telefoontje gekregen van mijn moeder dat papa met de traumahelikopter onderweg was naar het UMCG. Ik ben de rest van de vergadering wel gebleven, maar zat wel steeds met een scheef oog naar mijn telefoon te kijken of er nog berichtjes binnen kwamen van de familie.

Dan hier maar het verhaal van mijn vader. Zaterdag is mijn vader voor de muziekvereniging in Wedde aan het oud papier ophalen. Hij is (waarschijnlijk) op een gegeven moment onwel geworden en is van de wagen gevallen. Daarbij is hij flink op zijn achterhoofd terecht gekomen en was gelijk niet meer aanspreekbaar. Uiteindelijk is hij met de traumahelikopter naar het UMC Groningen gebracht. Daar hebben ze een scan van zijn hoofd gemaakt en daaruit blijkt dat hij een klein scheurtje in zijn schedel heeft, maar dat de hersenen verder niet beschadigd zijn.
Hij komt op de IC te liggen (aan de beademing en alle andere IC apparatuur) en daar houden ze hem eerst een tijdje in slaap.
Als ze hem wakker laten worden is hij erg onrustig. Sommige neurologische testjes doet hij goed, maar opdrachten kan hij niet uitvoeren. Ze brengen hem weer in slaap en proberen ondertussen (tegen een trombosebeen) steunkousen aan te trekken. Bij zijn rechterbeen roept hij ineens heel hard: "Au!" Later die avond wordt er nog een röntgenfoto gemaakt en daaruit blijkt dat zijn scheenbeen en kuitbeen vlak boven zijn enkel gebroken zijn.
Als ze hem later die avond weer wakker maken kan hij (gelukkig) de opdrachten die gegeven worden ook uitvoeren. Hij doet dat alleen wel vertraagd, en dat trage kan volgens de neuroloog wel een tijdje blijven.
Ondertussen zijn we bij de zondag aanbeland. Papa is van de beademing af en krijgt geen slaapmiddel meer, maar is erg suf van de morfine die hij krijgt tegen de pijn en daarnaast hebben ze hem ook een kalmeringsmiddel gegeven, omdat hij erg onrustig is. Hij beseft niet dat hij in het ziekenhuis ligt en probeert uit bed te komen. Dat lukt hem niet, want hij ligt met zijn armen aan het bed vastgebonden. Dit frustreert hem enorm, maar kan helaas niet anders.
En dan zijn we aanbeland bij vandaag. Vandaag is papa van de IC naar de afdeling traumatologie verhuisd. Vanavond ben ik bij hem geweest en het besef van wat er is gebeurd begint een beetje te komen. Hij heeft ondertussen door dat hij in het ziekenhuis ligt, maar in welk ziekenhuis weet hij niet. Hij dacht dat het Winschoten was. Wat we hem vertellen kan hij iets langer onthouden, maar als hij een tijdje heeft liggen dommelen, is hij bepaalde dingen ook weer vergeten. Hij is nog steeds erg onrustig. Dat stil liggen in een bed is ook niets voor hem. Om te voorkomen dat hij zomaar zijn bed uit gaat ligt hij nog steeds vastgebonden op bed. Nu niet meer met zijn armen, maar om zijn middel.
Het blijft afwachten hoe het allemaal verder gaat lopen. Doordat hij zo onrustig blijft wil de zwelling in zijn enkel niet afnemen en kunnen ze hem nog niet aan zijn enkel opereren. We gaan dus een onzeker weekje tegemoet. Maar, zoals hij vanavond was, is hij al stukken beter dan zondag. Hij probeerde zelfs al wat grapjes te maken met de verpleegster.
Via Facebook en Twitter hou ik iedereen een beetje op de hoogte van wat er allemaal is gebeurd. En voor wie het nog niet gezien heeft, hier nog een link naar een website met allemaal foto's van het traumateam in actie: www.huismanmedia.nl Wel een vreemd idee dat de man die daar behandeld wordt je vader is.

Zoals jullie misschien wel zullen begrijpen plaats ik vandaag even geen foto. Misschien volgende week weer. 

Add comment