Het is ondertussen al weer twee weken geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Tijd om jullie weer op de hoogte te brengen van wat er allemaal is gebeurd. Vooral vorige week en de afgelopen dagen is er behoorlijk veel gebeurd.

Ik zal eerst een update geven over mijn vader. In mijn vorige blog schreef ik dat papa op woensdag geopereerd zou worden. Hij stond als laatste gepland en daar had ik al niet zo'n goed gevoel bij. Als dat maar door zou gaan... Mijn onderbuikgevoel klopte, hij werd die dag niet geopereerd. De volgende dag is hij echter wel geopereerd en hebben ze eindelijk de wond kunnen sluiten. Hierna moest hij nog een aantal dagen in het ziekenhuis blijven en vorige week woensdagmiddag mocht hij dan definitief naar huis. Komende donderdag moet hij naar de polikliniek om de hechtingen te laten verwijderen en daarna is het tot en met begin juni rustig aan doen en het been niet belasten.

Wat is er de afgelopen twee weken nog meer gebeurd. Ik heb mijn agenda er maar even bij gepakt en zie dat er in week 13 niet veel afspraken staan. Alleen in het weekend staan er afspraken. Zaterdag 31 maart was het jaarcongres van de LVN. Onder belevenissen is ondertussen al een verslagje verschenen over deze mooie dag. Ik was dit jaar al op vrijdagavond heen gegaan, omdat we zaterdagochtend al erg vroeg aanwezig moesten zijn. Dat overnachten voor het jaarcongres gaan we vaker doen! Het is mij erg goed bevallen.

En dan zijn we al weer aanbeland bij vorige week. Maandagochtend stond er een gesprek bij VSO de Zwaai in Drachten op de agenda. Er is mij duidelijk uitgelegd hoe de Zwaai werkt en dat klinkt allemaal weer fantastisch. Tenminste voor iemand die het VMBO of lager kan doen. Er is wel de mogelijkheid om havo te volgen, maar er zijn niet echt speciale leerkrachten voor de exacte vakken (terwijl Daniël daar juist zo goed in is) en hij zou er staatsexamen moeten doen. Op zich niet zo erg natuurlijk, maar ze beginnen pas met examens afnemen als de kinderen ongeveer 16 jaar oud zijn. Er worden dan 1 of 2 examens per jaar afgenomen en op de havo moet je in 7 vakken examen doen. Dat betekent dus dat Daniël 19 jaar is voordat hij zijn havo-diploma heeft. Dat is toch niet echt onze bedoeling. VSO de Zwaai gaat het voor Daniël dus niet worden. Maar weer verder zoeken naar een ander alternatief.

Dinsdagmorgen werd ik wakker met een oor dat helemaal potdicht was. Ik kon er echt niets meer mee horen. Om acht uur gelijk de huisarts maar gebeld voor een afspraak om mijn oren te laten uitspuiten. Gelukkig kon dat 's middags nog. Ik moest wel mijn middagshift van het werk verplaatsen naar de avond, maar aangezien er in de middag en avonduren genoeg werk is, was dat niet zo'n probleem. Na het oren spuiten nog even langs de apotheek voor wat oordruppels, want natuurlijk zaten mijn oren weer vol met eczeem.

De rest van de week niet zoveel bijzonders beleefd en dus gaan we gelijk maar door naar het paasweekend. Eerste paasdag stond er een bezoekje aan de familie op het programma. 's Morgens eerst naar mijn ouders gegaan. Daar koffie gedronken en een broodje gegeten en 's middags richting mijn schoonmoeder gegaan. Het was heerlijk weer, dus ik ben lopend heen gegaan. 's Middags dus gezellig bij ma geweest. Aan het eind van de middag ben ik weer teruggelopen en dit keer liep Daniël met mij mee. Daniël laten zien waar mijn opa en oma vroeger hebben gewoond en waar zijn opa is opgegroeid.
's Avonds bij mijn ouders gegeten en later op de avond weer naar ons eigen huis gegaan.

In huis ben ik nog even achter de laptop geweest, maar terwijl ik daarmee bezig was, vernam ik een beetje buikpijn op komen zetten. Ik dacht: "Nog even de honden uitlaten en daarna lekker slapen, dan is het morgen vast wel weer over". Nou, dat kon ik dus vergeten. Ik wist door de buikpijn niet hoe ik in bed moest liggen. Ik lag maar wat te draaien en kreunen en het bleef maar pijn doen. Uiteindelijk toch maar van bed gegaan en de doktersdienst gebeld. We moesten maar even langs komen op de huisartsenpost in Groningen. Tegen vier uur 's nachts werden we dan geroepen in de kamer van de dienstdoende huisarts. Hij voelde even aan mijn buik en wist al snel wat er aan de hand was. Mijn galblaas lag dwars. Ik kreeg een brief mee en moest me gaan melden op de spoedopvang van het UMCG. Op de spoedopvang werd de medische molen al snel in gang gezet. Bloeddruk en hartslag meten, bloedafname en een urine-onderzoek. De uitslag van het bloedonderzoek zou ongeveer een uur op zich laten wachten en in de tussentijd kreeg ik een pijnstiller en werd er een echo van de buik gemaakt.
Tegen kwart over zes kregen we dan eindelijk de uitslag van de onderzoeken. Ik had last van galstenen. De galblaas zelf was niet ontstoken, dus ik hoefde gelukkig niet te blijven voor een operatie. Ik mocht weer naar huis en moest aan het eind van de dag nog weer even terugkomen. Gelukkig was de pijn afgenomen en heb ik thuis nog eventjes kunnen slapen.
Om vier uur moesten we weer op de spoedopvang zijn. Er werd gelijk weer bloeddruk en hartslag gemeten en natuurlijk moesten er weer een paar buisjes bloed worden afgenomen om te controleren. Omdat ik geen pijn meer had, hebben we een uur in de wachtkamer moeten wachten voor de uitslag. Ten opzichte van die nacht, was de ontstekingswaarde in het bloed gedaald, maar de leverwaarden waren hoger geworden. De dienstdoende arts wilde nog even overleggen met de maag/lever/darm specialist wat dat kon betekenen. De specialist vermoedt dat de galsteen gepasseerd is en dus is het ergste voorlopig geweest. Uit de echo blijkt echter dat er meer galstenen in de galblaas zitten die ook nog voor problemen kunnen gaan zorgen. Ik moet dus over vier weken langskomen op de polikliniek. Ik heb diclofenac gekregen voor het geval de galstenen in de tussentijd voor problemen gaan zorgen. Op de polikliniek wordt gekeken of de galblaas alsnog moet worden verwijderd. Dat ligt aan hoe ik mij de komende vier weken voel. Heb ik nog last van de galstenen gehad of is de pijn weggebleven.

Op dit moment gaat het redelijk met me. De ergste pijn is gelukkig verdwenen, maar ik blijf een beetje een vreemd gevoel in mijn buik houden. Ik noem het onrustig. Het voelt in ieder geval nog niet zoals het zou moeten. Daarnaast is mijn eetlust volkomen verdwenen. Ik eet omdat het moet (wel lekker voor mijn dieet), maar echt trek heb ik niet. We wachten maar weer af hoe het verder allemaal gaat. 

Add comment