De operatie is ondertussen al weer achter de rug en ik ben al weer een paar dagen thuis. Tijd om even een blog te schrijven over de afgelopen dagen.

Vrijdagochtend was het behoorlijk vroeg opstaan. De wekker stond om zes uur, maar ik was voor die tijd al wel wakker. Erg slecht geslapen, want ik was toch best een beetje zenuwachtig. Snel nog even douchen en daarna... niet ontbijten. Verschrikkelijk vind ik dat. Maar goed het is even niet anders. Rond kwart voor zeven rijden we richting het ziekenhuis. Het is nog behoorlijk rustig op de weg, waardoor we ons al rond kwart over zeven bij de balie van het ziekenhuis meldden. We mogen doorlopen naar afdeling 4B waar ik zal worden opgenomen. Ze zijn op dat moment net bezig met de overdracht van de nacht naar de dagploeg, dus mogen we nog even bij de liften wachten.

Als ik iets over half acht word geroepen gaat Marinus weer richting huis. Ik loop met de verpleegster mee naar 'mijn' kamer. Een vierpersoonskamer waar ik het laatste vrije bed mag nemen. Bij mij op de kamer liggen nog een stokoude (94 jaar) vrouw, een wat oudere vrouw en een oudere man. Met de man en vrouw in het bed tegenover mij raak ik al gauw in gesprek. De man is ook muzikant, dus het gespreksonderwerp laat zich raden!
Terwijl mijn medekamergenoten genieten van het ontbijt (grmbl, grmbl doet mijn buik ondertussen), mag ik mij omkleden in een operatiejasje. Tegen negen uur wordt ik richting de operatiekamers gereden. Als eerst naar een voorbereidingsruimte waar alvast het infuus wordt aangeprikt en andere voorbereidingen voor de operatie worden getroffen. Daarna mag ik naar de OK. Operatiekamer nummer 13 staat voor mij gepland.
In de operatiekamer vindt eerst een zogenaamde 'Time-out' plaats. Terwijl ik op het operatiebed lig, wordt door iedereen die tijdens de operatie aanwezig is opgenoemd wat er precies gaat gebeuren. Daarna begint de anesthesist met het toedienen van de narcose. Al snel na het toedienen van het spul voel ik mijzelf wegzakken.

Zo'n anderhalf uur later wordt ik weer wakker op de recovery. Ik heb ontzettende dorst, maar mag nog niet gelijk wat drinken. Pijn heb ik nog niet echt. De dorst overheerst. Na een kwartiertje mag ik eindelijk een beetje water (veel te weinig voor mijn gevoel) drinken en kan ik vragen hoe de operatie is verlopen. Alles is goed gegaan, en het is (gelukkig) bij een kijkoperatie gebleven.
Als het water goed valt en ik niet misselijk word, mag ik weer naar de afdeling. Daar komt even later de kar met de lunch binnen, maar daar mag ik nog even niks van hebben. Ik moet het voorlopig doen met een beetje water. Gelukkig valt dat allemaal goed en mag ik rond half twee ook even een broodje kaas proberen. Ook dat gaat allemaal goed! Ik wordt niet misselijk. Met een beetje hulp van de verpleging mag ik ook al van bed om even naar het toilet te gaan. Dat lopen is toch best een beetje pijnlijk en na de narcose ook behoorlijk vermoeiend. Na het toiletbezoek ben ik doodmoe en moet eerst even weer liggen bijkomen.

Later in de middag zie ik ineens Daniël, Marinus en mijn ouders om de hoek van de deur verschijnen. Visite! Altijd leuk als je in het ziekenhuis ligt, zeker als je er niet op hebt gerekend. Mijn vader kletst honderduit met de man die tegenover mij ligt. Hij heeft een gecompliceerde beenbreuk en samen wisselen ze wat ervaringen uit. Daniël zit met zijn Nintendo in de handen, maar kijkt mij af en toe even steels aan om (denk ik) goed in zich op te nemen hoe het nu met mij gaat. Als de visite na een ongeveer een uurtje weer naar huis is, ga ik weer even liggen dommelen. Best vermoeiend die visite!
De rest van de dag vermaak ik me met het multimediascherm dat naast mijn bed hangt, mijn tablet en gezellig kletsen met mijn medekamerbewoners over van alles en nog wat, maar toch voornamelijk over muziek en kinderen. Het licht gaat al op tijd uit in onze kamer, maar dat vind ik niet erg. Het was best een vermoeiend dagje.

Ik slaap goed, hoewel ik rond half zes al weer wakker ben. Met behulp van de verpleging even naar het toilet en daarna nog even liggen dommelen tot het ontbijt wordt rondgedeeld. Later die ochtend komt de zaalarts langs, en ondanks dat ik nog behoorlijk wat pijn heb, mag ik die dag al naar huis! In eerste instantie wil ze mij als pijnstilling voor thuis Tramadol (een opiaat) meegeven, omdat ik niet tegen diclofenac kan. Maar, als ik vertel dat ik wel tegen ibuprofen kan, mag ik die ook nemen.
Na de lunch wordt ik opgehaald door Marinus en mijn moeder. Ze moeten mij nog een beetje helpen met het inpakken van mijn koffer en daarna mag ik naar huis. De autoreis vind ik verschrikkelijk. Ik ben dan ook blij als we thuis zijn en ik op de bank kan ploffen. Ik neem gelijk een ibuprofen en gelukkig zakt de pijn daarna veel beter dan met de paracetamol die ik in het ziekenhuis kreeg.

En nu is het dus lekker thuis bijkomen van de operatie. Ik heb nog steeds pijn, maar gelukkig werkt de ibuprofen goed. Ik merk meteen wanneer ze zijn uitgewerkt. Elke dag zal het nu steeds weer een beetje beter gaan. Vrijdag moet ik even langs de huisarts om de hechtingen te laten verwijderen. Ik heb in totaal vier 'gaatjes' in mijn buik en negen hechtingen. Twee 'gaatjes' met één hechting. Eén met drie hechtingen en een grote snee met vier hechtingen. Door die grote snee is de galblaas verwijderd en die snee, en in de omgeving daarvan, heb ik ook nog de meeste pijn. De plekken rondom de sneden beginnen ondertussen alle kleuren van de regenboog te krijgen. Een teken dat alles zich lekker aan het herstellen is. 

Add comment