Het is maandag en de vakantie is weer voorbij. Ik was van plan om mijn blog na de vakantie weer te gaan vullen met koetjes en kalfjes, maar er is de laatste tijd weer zoveel gebeurd dat de koetjes en kalfjes even moeten wachten. Veel mensen hebben waarschijnlijk via Facebook en Twitter al het één en ander gelezen, maar hier nog even het volledige verhaal.

Twee weken geleden, op mijn verjaardag, ben ik 's middags nog even gezellig bij juwelier J&B van Ark geweest om wat verjaardagscentjes uit te geven. Een setje nieuwe glaskralen van Trollbeads en een nieuw horloge mochten mee naar huis. 's Avonds aan het knutselen geweest. Mijn sieradenkistje omgetoverd zodat ik daar mijn Trollbeads mooi in kon opruimen. Toen ik die avond opstond vernam ik wat pijn in de rug. Dat heb ik wel vaker en als ik dan de oefeningen ga doen die ik twee jaar geleden van de fysiotherapeut heb geleerd, is dat vaak zo weer over.

Maar dit keer ging de pijn, ondanks de oefeningen, niet meer weg. Dinsdagavond ben ik nog wel naar Groningen geweest voor een optreden met Patrimonium en woensdagavond zijn we nog uit eten geweest voor mijn verjaardag. Donderdagavond was ik echter niet meer in staat om naar de repetitie van Patrimonium te gaan en heeft Marinus Daniël gebracht en gehaald. Vrijdagochtend kon ik nauwelijks nog lopen van de pijn in mijn rug en heb ik de huisarts maar gebeld. Die is 's middags langs geweest en trok de conclusie dat mijn spieren volledig vast zaten. Waarschijnlijk nog een gevolg van het liggen op de harde operatietafel tijdens de galblaas operatie. Advies: paracetamol en zo veel mogelijk blijven bewegen.

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Lopen ging steeds moeilijker. Ik moest me overal aan vasthouden. Zaterdagochtend kon ik ook ineens niet meer plassen. Mijn blaas zat vol, maar als ik op het toilet zat, kwam er maar een heel klein beetje, of helemaal niets. Tegen kwart over één de doktersdienst gebeld. Omdat ik niet in staat was om zelf naar de dokterspost te gaan werd de arts naar mij gestuurd. Dat duurde en dat duurde maar en mijn buik werd steeds pijnlijker door de overvolle blaas. Ik stond iets na half vier op het punt de doktersdienst weer te bellen toen het busje van de arts de oprit op kwam.
De arts had het snel bekeken. Ik werd naar de logeerkamer gebracht waar een katheter werd ingebracht. Wat een opluchting toen die urine eenmaal uit mijn blaas kon! Maar we waren er natuurlijk nog niet. Want, waardoor kon ik nou ineens niet meer plassen. De arts heeft gebeld met een neuroloog in het UMCG en die wilde mij toch wel graag even zien. Dus werd er een ambulance gebeld en werd ik naar het ziekenhuis gebracht.
Zaterdagavond voornamelijk op de spoedeisende hulp doorgebracht met wachten, wachten en nog langer wachten. Rond half negen werd er een MRI-scan gemaakt en op de uitslag was het natuurlijk ook weer wachten, wachten, wachten. Om half elf was er nog geen definitieve uitslag bekend en werd er een bed op de afdeling neurologie geregeld. De uitslag van de MRI-scan zou ik de volgende dag wel krijgen. Op de afdeling (ik kreeg een kamer alleen) werd de katheter verwijderd. Voor het slapen natuurlijk wel lekker, maar het plassen was nog steeds niet zelf weer op gang gekomen. Telkens als ik het gevoel had dat ik moest plassen kreeg ik een tijdelijke katheter. Fijn dat dat kan, maar op den duur best pijnlijk.
Zondagmorgen kwam de arts op bezoek. Hij had de voorlopige uitslag van MRI-scan. Op de MRI-scan is een kleine hernia te zien. Maar deze drukt, op het eerste gezicht niet op een zenuw. Hij wil maandag overleggen met een andere neuroloog. Daarnaast wil hij de urine testen op een blaasontsteking. Plassen kan ik nog steeds niet zelf, dus na een keer katheteriseren wordt de urine die opgevangen is getest. De uitslag krijg ik al snel. Ik heb inderdaad een blaasontsteking. De rest van de zondag is er niet veel gebeurd. Het plassen komt helaas ook nog niet weer op gang. Aan het eind van de dag kan ik al wel wat beter lopen en zit ik een aantal keer voor niets op het toilet.
Maandagochtend lekker even gedoucht en na het douchen komt het plassen weer op gang! Wat een opluchting dat het zelf weer lukt. Ik moet nog wel persen voor er iets komt, maar ik kan het weer zelf! 's Morgens ook weer visite van de zaalarts. Gezien mijn voorgeschiedenis wil hij nog een beenmergpunctie doen. Ai... dat klinkt erg pijnlijk, maar wat moet, dat moet... 's Middags komt er een andere arts langs en krijg ik te horen dat ik naar huis mag. Huh... wablief? Hij vindt de nadelen van een beenmergpunctie niet opwegen tegen de waarschijnlijke uitslag, omdat ik toch al meer dan 5 jaar schoon ben. Oké, daar kan ik me wel in vinden. Ik moet eerst nog samen met een fysiotherapeut oefenen met traplopen, maar daarna mag ik naar huis.

Aan het eind van de dag word ik door mijn zwager opgehaald en naar huis gebracht. In eerste instantie ben ik helemaal niet blij dat ik thuis ben. De pijn komt weer hevig opzetten en ik moet me weer overal aan vasthouden bij het lopen. Ik vermoed dat ik te weinig pijnstilling krijg. Want één van de pijnstillers is van vier naar drie per dag gebracht. In overleg met de huisarts neem ik er dinsdag wel weer vier en dan gaat het allemaal weer een stuk makkelijker.
In de loop van de week gaat het met mijn rug steeds beter. De pijnstilling uit het ziekenhuis bouw ik steeds verder af en sinds gisteren slik ik daarvoor alleen nog maar paracetamol. Wat mij nu de meeste zorgen baart is mijn buik. Sinds afgelopen donderdag last van een stekende buikpijn, en in plaats van niet kunnen plassen, loop ik nu om de haverklap richting het toilet. Ik vermoedde dus dat de antibiotica tegen de blaasontsteking niet werkte en vrijdagmorgen heb ik dus maar weer contact opgenomen met de huisarts. Die wilde graag de urine zien, en een aardige buurvrouw is met mijn urine naar de huisarts geweest. Ze kwam even later terug met de mededeling dat de urine schoon was. 's Middags dus maar weer gebeld, want waar kwam die pijn dan vandaan en dat vele plassen. Daar snapte de huisarts ook niet veel van. Advies was om de antibioticakuur gewoon af te maken en maandagochtend maar weer urine in te leveren.

Het hele weekend heeft het wat lopen malen in mijn koppie. Ik vertrouw het gewoon niet. Ik heb bijgehouden hoe vaak ik naar het toilet ga en zaterdag zat ik op 17 keer en zondag waren het er 16 keer. Daarnaast blijft de menstruatie weg (nee... ben niet zwanger!!), terwijl ik er het laatste jaar echt de klok op gelijk kan zetten. En ik ben in tien dagen tijd al 4,7 kilo afgevallen! Natuurlijk lekker als je op dieet bent, maar 4,7 kilo in tien dagen... dat is toch wel erg veel.
Met andere worden... ik maak me zorgen. Vanmorgen weer met de huisarts gebeld en vanmiddag om twintig voor twee kan ik daar terecht.
Ik hou jullie op de hoogte via social media en deze blog! 

Add comment