Vandaag contact gehad met de huisarts. De waardes van het bloed zijn (helaas) niet zo schrikbarend verhoogd dat ik met spoed geopereerd moet worden. De huisarts kon verder dan ook niet veel voor mij betekenen.
Na het telefoontje met de huisarts heb ik eerst even een potje zitten janken. Ik heb toch echt geen zin om nog tot 16 juli af te wachten wat er gaat gebeuren.
Nadat ik mezelf weer wat had herpakt heb ik de telefoon weer gepakt en contact opgenomen met de opnameplanning chirurgie van het Martini Ziekenhuis. Het gesprek van de 16e kon niet meer worden verplaatst, maar ze heeft wel gelijk de planning erbij gepakt en de operatie "onder voorbehoud" vastgelegd. Dat "onder voorbehoud" zeggen ze volgens mij bij iedereen, want dat was ook zo voor de operatie aan mijn pols.
De operatie staat nu gepland voor vrijdag 20 juli.

Zo schrijf ik bijna geen blogs meer en besluit ik om voorlopig maar even een blogpauze in te lassen, en zo verschijnen er in één week drie nieuwe blogs!
De reden van deze blog is dat het filmpje dat voor de patiëntenvereniging is gemaakt is gepubliceerd. Mijn interview en de beelden van Patrimonium zijn opgenomen op 10 mei jongstleden. De arts in het filmpje is ook in het echt mijn arts. Het filmpje is gemaakt zodat mensen die met lymfklierkanker worden geconfronteerd, informatie kunnen vinden in dit soort filmpjes.
Veel plezier met het bekijken van het filmpje.

Vandaag stond er een middagje in het Martini Ziekenhuis op de agenda. Allemaal voorbesprekingen en onderzoekjes voor de operatie van aanstaande vrijdag. Ik heb vanmiddag heel wat verschillende gezichten gezien, en dan reken ik de mensen achter de balie maar even niet mee.

Ik was er rond kwart voor twee en werd gelijk doorgestuurd naar gezicht nummer 1: de apothekersassistent. Een medicatiecontrole. Controleren welke medicijnen ik gebruik, zowel voorgeschreven als zelfmedicatie en nagaan of ik allergisch ben voor bepaalde medicijnen. Er is gelijk genoteerd dat ik niet goed tegen diclofenac kan, want daar heb ik de laatste keer een allergische reactie op gehad.
Na het gesprek met de apotherkersassistent en gesprek met gezicht nummer 2. Geen idee wat voor functie ze nou precies had, maar ze nam me mee naar een kamertje om lengte, gewicht en bloeddruk te meten. Ik mocht in het kamertje blijven zitten en even later kwam gezicht nummer 3 binnen, de anesthesioloog.

De operatie is ondertussen al weer achter de rug en ik ben al weer een paar dagen thuis. Tijd om even een blog te schrijven over de afgelopen dagen.

Vrijdagochtend was het behoorlijk vroeg opstaan. De wekker stond om zes uur, maar ik was voor die tijd al wel wakker. Erg slecht geslapen, want ik was toch best een beetje zenuwachtig. Snel nog even douchen en daarna... niet ontbijten. Verschrikkelijk vind ik dat. Maar goed het is even niet anders. Rond kwart voor zeven rijden we richting het ziekenhuis. Het is nog behoorlijk rustig op de weg, waardoor we ons al rond kwart over zeven bij de balie van het ziekenhuis meldden. We mogen doorlopen naar afdeling 4B waar ik zal worden opgenomen. Ze zijn op dat moment net bezig met de overdracht van de nacht naar de dagploeg, dus mogen we nog even bij de liften wachten.

Het is maandag en de vakantie is weer voorbij. Ik was van plan om mijn blog na de vakantie weer te gaan vullen met koetjes en kalfjes, maar er is de laatste tijd weer zoveel gebeurd dat de koetjes en kalfjes even moeten wachten. Veel mensen hebben waarschijnlijk via Facebook en Twitter al het één en ander gelezen, maar hier nog even het volledige verhaal.

Twee weken geleden, op mijn verjaardag, ben ik 's middags nog even gezellig bij juwelier J&B van Ark geweest om wat verjaardagscentjes uit te geven. Een setje nieuwe glaskralen van Trollbeads en een nieuw horloge mochten mee naar huis. 's Avonds aan het knutselen geweest. Mijn sieradenkistje omgetoverd zodat ik daar mijn Trollbeads mooi in kon opruimen. Toen ik die avond opstond vernam ik wat pijn in de rug. Dat heb ik wel vaker en als ik dan de oefeningen ga doen die ik twee jaar geleden van de fysiotherapeut heb geleerd, is dat vaak zo weer over.

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef moest ik maandagmiddag weer naar de huisarts. Ik heb bijna twintig minuten in zijn spreekkamer gezeten en ging in een beetje sprakeloos weer naar buiten.

Het eerste wat de huisarts deed was mijn urine testen. Die was, net als afgelopen vrijdag gewoon schoon. Daarna ging hij er eens even goed voor zitten en haalde de brief van de neuroloog er bij. Hij heeft voorgelezen wat er in de brief stond (heel veel medische termen, waar ik niet heel veel van snap), maar het kwam er op neer, dat ik helemaal geen hernia heb! De klachten wezen daar wel op, maar op de MRI is geen zenuwbeklemming te zien en dan heb je gewoon geen hernia. Ook de waardes waaruit is opgemaakt dat ik blaasontsteking zou hebben vindt hij dubieus. Hij zegt dat als hij bij een patiënt deze waardes in de urine aantreft, dat hij het dan zeker geen blaasontsteking zou noemen.

Vandaag stond dus de afspraak bij de hematoloog op de agenda. Mijn ouders zouden met me mee gaan en ze zaten al bij het oncologiecentrum te wachten toen ik het UMCG binnen kwam. Eerst natuurlijk een toilet opgezocht en daarna was het wachten tot we bij de arts zouden worden geroepen. De arts liep iets uit, maar dat betekend dat hij de tijd neemt voor zijn patiënten en dat is natuurlijk ook belangrijk!

De arts heeft mij helemaal onderzocht en hij heeft alle gegevens van de laatste tijd opgevraagd. Brief van de huisarts, en gegevens van de afdeling neurologie. Wat hem meteen opviel was de uitslag van de kweek die op de afdeling neurologie is gemaakt toen ik daar nog lag. Vorige week vrijdag heeft de assistent van de huisarts die nog opgevraagd, en toen werd er gezegd dat er geen kweek was gemaakt... De hematoloog had de uitslag van de kweek gelijk voor zich en daaruit bleek dat er een behoorlijke hardnekkige bacterie in mijn blaas zit.

Mijn laatste blog is alweer tien dagen geleden. Tijd voor een volgende blog. Mijn laatste blog geschreven op de dag dat ik naar de hematoloog was geweest en de dag dat ik met een nieuwe antibiotica kuur ben begonnen. Zondag leek het alsof de antibiotica kuur aansloeg, maar de dagen daarna liepen het aantal plaspauzes op een dag weer omhoog. Ook de buikpijn onderin de buik lijkt erger te worden.
Vanmorgen was dus de laatste dag van de antibiotica kuur, maar helaas zijn de klachten nog niet verdwenen. Van meerdere mensen het advies gekregen om mijn urine weer op de kweek te laten zetten en dus heb ik vanmorgen mijn ochtendurine weer opgevangen in een potje om naar de huisarts te brengen. Voordat ik zomaar richting de huisarts zou gaan, heb ik eerst nog even contact opgenomen met de assistent, hoe laat ik het beste even langs kon komen om de urine te brengen. Of ik daarvoor niet eerst nog een afspraak met de huisarts wilde. Er was om half elf nog wel een plekje.

Het is geloof ik nodig tijd om eens een update op mijn blog te schrijven. Het is al bijna twee maanden geleden... Oeps. Wie denkt dat mijn problemen met mijn blaas en het plassen ondertussen al over zijn... helaas, the story continues.

De dag nadat ik mijn laatste blog had geschreven ben ik met mijn potje urine naar de huisarts gegaan om het op kweek te laten zetten. Wie denkt dat de huisarts dat soort dingen regelt... mis! Je krijgt een doe-het-zelf-pakketje mee met instructies. Eerste deel van de urine weg laten lopen, tweede deel opvangen, laatste deel weer in het toilet en dat terwijl je je schaamlippen met je vingers spreidt en het liefst ook nog met een tampon in het andere gat... Jaja... gewoon de urine die ik 's morgens al had opgevangen, overgieten in het testbuistje. Stickertjes er op en op naar het postkantoor brengen. De uitslag kreeg ik via het telefonisch spreekuur van de huisarts ongeveer een week later. De urine was schoon.

Er is, met name het afgelopen weekend, weer heel wat gebeurd op het gebied van mijn plasproblemen. Tijd dus voor een update op mijn blog.

De maandag na mijn bezoek aan de urologie ben ik begonnen met de zakjes Movicolon. Standaard werd ik zo'n half uur tot een uur na inname van die zakjes ontzettend misselijk. Dat stond ook in de bijsluiter en moest minder worden als ik het langer zou gebruiken. Na een week was de misselijkheid echter nog steeds niks minder geworden en heb ik maar eens contact gezocht met de afdeling urologie. De assistent heeft overlegd met de uroloog en in plaats van Movicolon kreeg ik een literfles Lactulose. Een dag later daar maar mee begonnen.
De Movicolon deed niet veel voor mijn ontlasting, hooguit werd het nog een beetje dunner dan dat het af en toe toch al was. De Lactulose werkt beter. Sinds mijn galblaasoperatie is mijn ontlasting eindelijk weer eens normaal. Maar, op de plasfrequentie doet het helemaal niets. Ik ga nog net zo vaak richting het toilet om te plassen.