Lymfklierkanker

Jaaroverzicht 2007 (deel 4)

 27 april
Alweer een ritje naar het ziekenhuis. Dit keer niet naar de afdeling hematologie, maar naar de afdeling waar ze alles weten van het hart. Vandaag krijg ik de hartecho. We hebben een afspraak om half vier, maar we zijn er al veel vroeger. We willen de drukte in de parkeergarage, vanwege het bezoekuur, vermijden. Ik word al redelijk snel, voor de eigenlijke afspraaktijd, opgeroepen. Ik krijg allemaal plakkertjes op mijn borst en daarna wordt er met de echo gekeken naar de werking van mijn hart. Als ik weg ga zegt de vrouw die het onderzoek heeft gedaan, dat ik mij niet teveel zorgen moet maken. Ze mag het eigenlijk niet zeggen, maar volgens haar ziet alles er goed uit.

28 april t/m 9 mei
De twee weken na de laatste kuur worden vooral weer doorgebracht op de bank. DVD'tjes kijken, af en toe wat lezen en heel veel slapen. De tintelingen in mijn vingers verdwijnen zo langzamerhand een beetje. Het gevoel is er nog wel, maar niet meer zo heel erg. Ondertussen geniet ik ook van de korte stukjes die ik in mijn nieuwe auto mag rijden. Als alles achter de rug is gaan we vast wel wat langere afstanden toeren.

10 mei
Het is zo ver. Vandaag mag ik voor de laatste keer naar het kuuroord in het UMCG. Ik heb al een afspraak om half negen, dus ik ben al voor acht uur in het ziekenhuis om mijn bloed te laten prikken. Helaas is het systeem waarmee de bloeduitslagen naar de arts worden gestuurd kapot en dus duurt het even voor ik naar mijn eigen arts kan. De uitslag van de hartecho is nog niet binnen, maar mijn bloedwaardes zijn weer goed en ik mag weer naar het dagcentrum voor de laatste kuur. Voor we naar het dagcentrum gaan, gaat papa eerst weer even naar de auto om de vlaai op te halen die ik heb meegenomen voor de dames op de afdeling.
Dit keer krijg ik weer de volledige kuur, dus inclusief de vincristine. Iets voor half drie is het allerlaatste zakje chemo mijn adertjes ingelopen en kan ik weer heerlijk naar huis. Onze buurvrouw, die tijdens de kuren ontzettend veel voor mij heeft gedaan, heeft de vlag uitgehangen. Daar krijg ik toch wel een beetje een brok van in mijn keel. Al die mensen die zo met mij mee leven. Ook thuis verneem ik dat weer. Mijn schoonouders zijn er en tegen de avond staat er nog iemand van het showbandbestuur op de stoep met een kaartje en een bos bloemen. De laatste kuur is geweest. Nu herstellen.

11 mei t/m 29 mei
Nu alle kuren achter de rug zijn kan ik herstellen. De eerste weken na de kuur zijn dan ook nog best vermoeiend. Doordat de vincristine weer in de kuur heeft gezeten, heb ik weer tintelingen. Dit keer niet zo zeer in mijn vingers, maar juist in mijn tenen. Daar had ik tijdens de vorige kuren weinig last van, maar het lijkt wel of ze dat dit keer even willen terug pakken. De tintelingen zitten vooral in mijn grote teen en het is een erg vreemd gevoel. Net alsof je voortdurend slaap in je tenen hebt. Het gaat alleen niet weg.
Op 29 mei ga ik nog naar een symposium in het UMCG over leven met kanker. Weer met lotgenoten gepraat. Iets dat mij altijd zeer goed doet.

30 mei
Een ochtend zonder ontbijt. Zoiets bevalt mij helemaal niet goed, maar ik moet nuchter blijven tot de CT-scan. Die staat om elf uur gepland. Met in mijn tas een trommeltje boterhammen vertrek ik weer op tijd richting Groningen. Gelukkig ben ik op tijd aan de beurt, maar voordat het infuus eenmaal op zijn plek zit is het al weer zo'n tien minuten verder. Drie mensen hebben mij vandaag proberen te prikken. De derde is het uiteindelijk gelukt. Ik loop dan ook de rest van de week met een aantal dikke blauwe plekken op mijn armen.

7 juni
Vandaag voor de eerste keer naar de hematoloog zonder na die tijd naar het dagcentrum te hoeven. Ik hoef ook niet meer van tevorden bloed te laten prikken, dus hoef ik pas rond negen uur in het ziekenhuis te zijn. Rond half tien word ik bij mijn eigen arts geroepen. Nog voordat de deur dicht is verteld ze al dat er op de CT-scan niets meer te zien is. Ik ben dus volledig in remissie, zoals ze dat zo mooi noemen. Uiteraard word ik nog weer even flink in mijn kliergebieden geknepen en worden nog even de bijwerkingen besproken. Ik heb nog steeds last van tintelingen in mijn tenen. Het kan nog wel een hele poos duren voor zich dat een beetje hersteld.

20 juni
In juni hebben we een reis geboekt naar Turkije en vanwege mijn gezondheid wil ik mij toch wel even laten enten. Via internet een hele vragenlijst ingevuld en een afspraak gemaakt. Rij ik alsnog voor niets naar de GGD. De ingevulde vragenlijst wordt pas gelezen als je op het "spreekuur" bent. Toen kwamen ze er dus achter dat ik nog niet zo lang geleden een chemo-kuur had gehad. Nu konden ze mij de enting tegen hepatitis niet geven. Dat mag pas drie maand na de kuur. Ik moet dus vlak voor we vertrekken nog een keer terug komen. Ik baal wel. Als ze de vragenlijsten nu van tevoren even lezen, dan hadden ze mij kunnen bellen en had ik niet een vergeefse reis hoeven maken.

26 juni
Alweer een controle afspraak bij de hematoloog. Omdat we niet op bloeduitslagen hoeven te wachten zijn we vrij snel aan de beurt. Ik begin me ondertussen steeds beter te voelen. Ik kan al weer vrij veel dingen doen en zit goed in mijn vel. De enige dingen waar ik me toch een beetje zorgen over maak zijn de jeuk in mijn linkeroksel en het dove gevoel in mijn tenen. De jeuk in mijn oksel had ik voor de chemo ook. Tijdens de chemo is het volledig verdwenen en nu het weer terug komt ga je toch denken dat het misschien iets met de kanker te maken heeft. De arts voelt goed in mijn oksel, maar kan verder niets afwijkends vinden. Ze denkt niet dat het met de kanker te maken heeft. Het gevoel in mijn tenen moet zich langzamerhand herstellen.
Na de afspraak met de arts moet ik nog bloed laten prikken. Als er iets niet goed is in het bloed word ik gebeld. Ik ben gelukkig niet gebeld en dus voor de komende twee maanden goedgekeurd.