Er is, met name het afgelopen weekend, weer heel wat gebeurd op het gebied van mijn plasproblemen. Tijd dus voor een update op mijn blog.

De maandag na mijn bezoek aan de urologie ben ik begonnen met de zakjes Movicolon. Standaard werd ik zo'n half uur tot een uur na inname van die zakjes ontzettend misselijk. Dat stond ook in de bijsluiter en moest minder worden als ik het langer zou gebruiken. Na een week was de misselijkheid echter nog steeds niks minder geworden en heb ik maar eens contact gezocht met de afdeling urologie. De assistent heeft overlegd met de uroloog en in plaats van Movicolon kreeg ik een literfles Lactulose. Een dag later daar maar mee begonnen.
De Movicolon deed niet veel voor mijn ontlasting, hooguit werd het nog een beetje dunner dan dat het af en toe toch al was. De Lactulose werkt beter. Sinds mijn galblaasoperatie is mijn ontlasting eindelijk weer eens normaal. Maar, op de plasfrequentie doet het helemaal niets. Ik ga nog net zo vaak richting het toilet om te plassen.

Het is geloof ik nodig tijd om eens een update op mijn blog te schrijven. Het is al bijna twee maanden geleden... Oeps. Wie denkt dat mijn problemen met mijn blaas en het plassen ondertussen al over zijn... helaas, the story continues.

De dag nadat ik mijn laatste blog had geschreven ben ik met mijn potje urine naar de huisarts gegaan om het op kweek te laten zetten. Wie denkt dat de huisarts dat soort dingen regelt... mis! Je krijgt een doe-het-zelf-pakketje mee met instructies. Eerste deel van de urine weg laten lopen, tweede deel opvangen, laatste deel weer in het toilet en dat terwijl je je schaamlippen met je vingers spreidt en het liefst ook nog met een tampon in het andere gat... Jaja... gewoon de urine die ik 's morgens al had opgevangen, overgieten in het testbuistje. Stickertjes er op en op naar het postkantoor brengen. De uitslag kreeg ik via het telefonisch spreekuur van de huisarts ongeveer een week later. De urine was schoon.

Mijn laatste blog is alweer tien dagen geleden. Tijd voor een volgende blog. Mijn laatste blog geschreven op de dag dat ik naar de hematoloog was geweest en de dag dat ik met een nieuwe antibiotica kuur ben begonnen. Zondag leek het alsof de antibiotica kuur aansloeg, maar de dagen daarna liepen het aantal plaspauzes op een dag weer omhoog. Ook de buikpijn onderin de buik lijkt erger te worden.
Vanmorgen was dus de laatste dag van de antibiotica kuur, maar helaas zijn de klachten nog niet verdwenen. Van meerdere mensen het advies gekregen om mijn urine weer op de kweek te laten zetten en dus heb ik vanmorgen mijn ochtendurine weer opgevangen in een potje om naar de huisarts te brengen. Voordat ik zomaar richting de huisarts zou gaan, heb ik eerst nog even contact opgenomen met de assistent, hoe laat ik het beste even langs kon komen om de urine te brengen. Of ik daarvoor niet eerst nog een afspraak met de huisarts wilde. Er was om half elf nog wel een plekje.

Vandaag stond dus de afspraak bij de hematoloog op de agenda. Mijn ouders zouden met me mee gaan en ze zaten al bij het oncologiecentrum te wachten toen ik het UMCG binnen kwam. Eerst natuurlijk een toilet opgezocht en daarna was het wachten tot we bij de arts zouden worden geroepen. De arts liep iets uit, maar dat betekend dat hij de tijd neemt voor zijn patiënten en dat is natuurlijk ook belangrijk!

De arts heeft mij helemaal onderzocht en hij heeft alle gegevens van de laatste tijd opgevraagd. Brief van de huisarts, en gegevens van de afdeling neurologie. Wat hem meteen opviel was de uitslag van de kweek die op de afdeling neurologie is gemaakt toen ik daar nog lag. Vorige week vrijdag heeft de assistent van de huisarts die nog opgevraagd, en toen werd er gezegd dat er geen kweek was gemaakt... De hematoloog had de uitslag van de kweek gelijk voor zich en daaruit bleek dat er een behoorlijke hardnekkige bacterie in mijn blaas zit.

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef moest ik maandagmiddag weer naar de huisarts. Ik heb bijna twintig minuten in zijn spreekkamer gezeten en ging in een beetje sprakeloos weer naar buiten.

Het eerste wat de huisarts deed was mijn urine testen. Die was, net als afgelopen vrijdag gewoon schoon. Daarna ging hij er eens even goed voor zitten en haalde de brief van de neuroloog er bij. Hij heeft voorgelezen wat er in de brief stond (heel veel medische termen, waar ik niet heel veel van snap), maar het kwam er op neer, dat ik helemaal geen hernia heb! De klachten wezen daar wel op, maar op de MRI is geen zenuwbeklemming te zien en dan heb je gewoon geen hernia. Ook de waardes waaruit is opgemaakt dat ik blaasontsteking zou hebben vindt hij dubieus. Hij zegt dat als hij bij een patiënt deze waardes in de urine aantreft, dat hij het dan zeker geen blaasontsteking zou noemen.

Het is maandag en de vakantie is weer voorbij. Ik was van plan om mijn blog na de vakantie weer te gaan vullen met koetjes en kalfjes, maar er is de laatste tijd weer zoveel gebeurd dat de koetjes en kalfjes even moeten wachten. Veel mensen hebben waarschijnlijk via Facebook en Twitter al het één en ander gelezen, maar hier nog even het volledige verhaal.

Twee weken geleden, op mijn verjaardag, ben ik 's middags nog even gezellig bij juwelier J&B van Ark geweest om wat verjaardagscentjes uit te geven. Een setje nieuwe glaskralen van Trollbeads en een nieuw horloge mochten mee naar huis. 's Avonds aan het knutselen geweest. Mijn sieradenkistje omgetoverd zodat ik daar mijn Trollbeads mooi in kon opruimen. Toen ik die avond opstond vernam ik wat pijn in de rug. Dat heb ik wel vaker en als ik dan de oefeningen ga doen die ik twee jaar geleden van de fysiotherapeut heb geleerd, is dat vaak zo weer over.

De operatie is ondertussen al weer achter de rug en ik ben al weer een paar dagen thuis. Tijd om even een blog te schrijven over de afgelopen dagen.

Vrijdagochtend was het behoorlijk vroeg opstaan. De wekker stond om zes uur, maar ik was voor die tijd al wel wakker. Erg slecht geslapen, want ik was toch best een beetje zenuwachtig. Snel nog even douchen en daarna... niet ontbijten. Verschrikkelijk vind ik dat. Maar goed het is even niet anders. Rond kwart voor zeven rijden we richting het ziekenhuis. Het is nog behoorlijk rustig op de weg, waardoor we ons al rond kwart over zeven bij de balie van het ziekenhuis meldden. We mogen doorlopen naar afdeling 4B waar ik zal worden opgenomen. Ze zijn op dat moment net bezig met de overdracht van de nacht naar de dagploeg, dus mogen we nog even bij de liften wachten.

Vandaag stond er een middagje in het Martini Ziekenhuis op de agenda. Allemaal voorbesprekingen en onderzoekjes voor de operatie van aanstaande vrijdag. Ik heb vanmiddag heel wat verschillende gezichten gezien, en dan reken ik de mensen achter de balie maar even niet mee.

Ik was er rond kwart voor twee en werd gelijk doorgestuurd naar gezicht nummer 1: de apothekersassistent. Een medicatiecontrole. Controleren welke medicijnen ik gebruik, zowel voorgeschreven als zelfmedicatie en nagaan of ik allergisch ben voor bepaalde medicijnen. Er is gelijk genoteerd dat ik niet goed tegen diclofenac kan, want daar heb ik de laatste keer een allergische reactie op gehad.
Na het gesprek met de apotherkersassistent en gesprek met gezicht nummer 2. Geen idee wat voor functie ze nou precies had, maar ze nam me mee naar een kamertje om lengte, gewicht en bloeddruk te meten. Ik mocht in het kamertje blijven zitten en even later kwam gezicht nummer 3 binnen, de anesthesioloog.

Zo schrijf ik bijna geen blogs meer en besluit ik om voorlopig maar even een blogpauze in te lassen, en zo verschijnen er in één week drie nieuwe blogs!
De reden van deze blog is dat het filmpje dat voor de patiëntenvereniging is gemaakt is gepubliceerd. Mijn interview en de beelden van Patrimonium zijn opgenomen op 10 mei jongstleden. De arts in het filmpje is ook in het echt mijn arts. Het filmpje is gemaakt zodat mensen die met lymfklierkanker worden geconfronteerd, informatie kunnen vinden in dit soort filmpjes.
Veel plezier met het bekijken van het filmpje.

Vandaag contact gehad met de huisarts. De waardes van het bloed zijn (helaas) niet zo schrikbarend verhoogd dat ik met spoed geopereerd moet worden. De huisarts kon verder dan ook niet veel voor mij betekenen.
Na het telefoontje met de huisarts heb ik eerst even een potje zitten janken. Ik heb toch echt geen zin om nog tot 16 juli af te wachten wat er gaat gebeuren.
Nadat ik mezelf weer wat had herpakt heb ik de telefoon weer gepakt en contact opgenomen met de opnameplanning chirurgie van het Martini Ziekenhuis. Het gesprek van de 16e kon niet meer worden verplaatst, maar ze heeft wel gelijk de planning erbij gepakt en de operatie "onder voorbehoud" vastgelegd. Dat "onder voorbehoud" zeggen ze volgens mij bij iedereen, want dat was ook zo voor de operatie aan mijn pols.
De operatie staat nu gepland voor vrijdag 20 juli.

Ik had beloofd om af en toe een korte blog te schrijven. Hierbij mijn eerste extra blog over de problemen met mijn galblaas.

Vrijdag 22 juni stond er een afspraak met de chirurg van het Martini Ziekenhuis op de agenda. Een afspraak om de portemonnee van de arts weer te vullen volgens mij, want wat hij vertelde, had ik ook al gehoord van de artsen in het UMCG.
Ik had een afspraak om twintig voor elf en ik werd zelfs nog voor die tijd door de arts uit de wachtkamer gehaald. Als hij met iedere patiënt zo omgaat als met mij, dan houdt hij op die manier goed zijn planning in de gaten. Maar dat ik het een fijn gesprek vond... nee, dat kan ik niet zeggen. Hij heeft mij (net als de artsen in het UMCG) verteld wat er precies zou gaan gebeuren en daarna kon ik -cru gezegd- ophoepelen. Ik had nog een aantal vragen, maar ik kreeg niet eens de gelegenheid om mijn vraag helemaal te stellen. Ik werd gelijk door hem onderbroken met: "overleg maar met het opname-bureau".

Het is ondertussen 15 dagen geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. En... ik zit een beetje in een schrijversdipje. Daarom heb ik besloten om voorlopig even een blogvakantie in te lassen. Even een tijdje geen blog van mij dus. Misschien af en toe een korte blog, maar even niet meer elke week. Van grote evenementen verschijnt natuurlijk altijd een verslag op mijn site. Afgelopen weekend is er nog een verslag verschenen over het ODSC waar Daniël en ik afgelopen zaterdag zijn geweest.

En toen was het al weer woensdagmorgen, maar voor mijn gevoel is het dinsdag. Vreemd die Pinksterdagen zo tussendoor, maar wel erg leuk! Om negen uur mag ik weer beginnen met werken, dus voor die tijd nog maar even mijn blog bijwerken.

We beginnen deze blog met vorige week dinsdag. 's Morgens aan het werk geweest en 's middags was het behoorlijk druk. Nadat Daniël thuis was van school eerst richting het gemeentehuis van Grootegast voor het aanvragen van een nieuwe ID-kaart. Ik ben benieuwd wanneer hij klaar is. Volgens de dame achter de balie vielen de levertijden van nieuw ID-kaarten nogal mee. Wie weet kunnen we hem deze week dus al ophalen!
Na ons bezoek aan het gemeentehuis ben ik doorgereden naar Drachten. Ik had een telefoontje gehad dat mijn borduurwerk ingelijst weer terug was bij "de Wolhal" en die moesten we natuurlijk gelijk even ophalen. Hij is ontzettend mooi geworden!

Na een aantal weken niet op de dinsdagochtend te hebben gewerkt, mag ik vandaag wel weer op de dinsdagochtend aan het werk. Voor die tijd dus nog even een blog schrijven over de afgelopen twee weken, want vorige week ben ik helemaal vergeten om een blog te schrijven. Het zijn twee weken geweest waarin heel veel is gebeurd, dus we pikken de hoogtepunten er even uit.

We beginnen bij donderdag 10 mei. Een datum die in mijn geheugen gegrift staat. In 2007 had ik op 10 mei mijn laatste chemokuur. Net als dit jaar was dat toen ook op een donderdag. Dit jaar mocht ik op 10 mei ook weer naar de hematoloog. Gelukkig niet voor een chemokuur, maar voor controle. Omdat mijn ouders nog niet bij mij kunnen komen (vanwege papa's gebroken been / enkel) is Marinus dit keer met mij mee geweest naar de controle. We hebben het tijdens de controle vooral gehad over de patiëntenvereniging. In november organiseert de regio Noord een informatieavond in het UMCG waar zij gaat spreken en we hebben het gehad over het filmpje dat van mij gemaakt wordt (daarover later in deze blog meer).

Dit keer een blog op de dinsdagmiddag. Het was gisteravond maar goed dat ik op de website van mijn werk nog even op mijn werkrooster keek. Ik was echt in de veronderstelling dat ik vandaag in de ochtend moest werken, maar het bleek toch de middag te zijn. Morgen mag ik wel 's ochtends werken, want dan ga ik 's middags naar de kapper. Mijn haar weer eens laten blonderen. Lekker vrolijk en zonnig. Nu hopen dat het weer daar dan ook een beetje aan mee gaat doen, want dat is op dit moment helemaal niks. Sinds half negen vanmorgen is het hier al regen, regen en nog eens regen.

De dinsdagmorgen is al bijna weer voorbij. Ik heb deze week heerlijk een weekje vakantie van mijn werk, maar dat betekend natuurlijk niet dat er geen blog moet komen. Tijd om weer een blog te schrijven over vorige week.

Vorige week nog wel druk aan het werk geweest voor TNS-Nipo. Vijf shifts had ik die week staan, en dat betekent dus dat ik elke dag of de ochtend, of in de middag moest werken. Voor de rest stonden er geen andere afspraken in de agenda. Ik heb dus een lekker rustig weekje gehad. Als ik niet aan het werk was, heb ik veel zitten lezen en borduren. Het borduurwerk is weer een stukje verder gekomen. Op het moment ligt het borduurwerk even in de kast, want ik heb het even te druk met iets anders, maar daarover later in dit blog nog wel meer.

Het is weer dinsdagmorgen en vandaag mag ik weer eens in de ochtend aan het werk. Tijd dus om, voordat de shift begint, nog even een blog te schrijven. Er is vorige week weer heel wat gebeurd.
Zo had ik op woensdagmiddag een gesprek met de ambulant begeleider en de zorgcoördinator op de school van Daniël. We hebben het gehad over het vervolgonderwijs voor Daniël. De school had ons een advies gestuurd, waar in stond dat Daniël het beste thuis zou zijn op vmbo-tl. Gezien zijn hoge cijfers op, met name, de exacte vakken, waren wij het daar in eerste instantie niet mee eens. Wij wilden graag dat Daniël de havo zou gaan doen. Het gesprek op school heeft wel anderhalf uur geduurd, waarbij de decaan voor de bovenbouw ook nog werd geraadpleegd. Ik heb tijdens het gesprek nog geen keuze gemaakt, omdat ik thuis natuurlijk eerst nog wilde overleggen met Daniël en Marinus. Die avond hebben we besloten om Daniël toch te laten afstromen naar vmbo-tl. Als hier in de buurt een kleine (speciaal onderwijs) school was geweest waar hij havo had kunnen doen, dan hadden we dat waarschijnlijk gedaan, maar helaas... die is er niet. En dus blijft Daniël de komende twee jaar op de Woldborg in Grootegast. Ze gaan daar wel kijken of het mogelijk is dat hij vmbo-tl meerwerk kan doen. Dat houdt in dat hij op de vakken waar hij goed in is, extra opdrachten krijgt op havo-niveau.

Besluit ik om in het vervolg mijn blog op dinsdag te schrijven, omdat ik meestal op de dinsdagochtend werk, heb ik al twee weken achter elkaar niet op de dinsdagochtend gewerkt. Vorige week heb ik toen in de avond mijn blog geschreven, maar na het drukke dagje van gisteren, had ik daar gisteravond niet zo heel veel zin meer in. Vandaag mag ik wel in de ochtend werken en dus voor die tijd nog maar even een blog schrijven.

Als eerst de vraag die de meeste mensen graag beantwoord willen zien: hoe gaat het nu met mij. Het gaat gelukkig weer goed. Het onrustige gevoel in mijn buik heb ik alleen nog maar na het eten. Daaruit blijkt dus wel dat het nog niet helemaal in orde is in mijn buik. Afgelopen week ook een brief uit het ziekenhuis gekregen, met de datum van de afspraak op de abdominale chirurgie. Op donderdagmiddag 3 mei kan ik daar terecht. Voor de afspraak aan moet ik eerst bloed laten prikken. Een week na deze afspraak heb ik een controleafspraak bij de hematoloog, waar ook weer bloed geprikt moet worden. Deze week wil ik nog even met de afdeling hematologie bellen of dat misschien gecombineerd kan worden, dus dat de week daarvoor ook al de buisjes bloed voor de hematoloog worden afgenomen.

Het is ondertussen al weer twee weken geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Tijd om jullie weer op de hoogte te brengen van wat er allemaal is gebeurd. Vooral vorige week en de afgelopen dagen is er behoorlijk veel gebeurd.

Ik zal eerst een update geven over mijn vader. In mijn vorige blog schreef ik dat papa op woensdag geopereerd zou worden. Hij stond als laatste gepland en daar had ik al niet zo'n goed gevoel bij. Als dat maar door zou gaan... Mijn onderbuikgevoel klopte, hij werd die dag niet geopereerd. De volgende dag is hij echter wel geopereerd en hebben ze eindelijk de wond kunnen sluiten. Hierna moest hij nog een aantal dagen in het ziekenhuis blijven en vorige week woensdagmiddag mocht hij dan definitief naar huis. Komende donderdag moet hij naar de polikliniek om de hechtingen te laten verwijderen en daarna is het tot en met begin juni rustig aan doen en het been niet belasten.

Alweer een blog op de dinsdagmorgen. Het bevalt mij wel om op dinsdagmorgen, vlak voordat ik moet werken, mijn blog even bij te werken. Ik ga mijn blogdag dus maar verhuizen naar de dinsdag.
Wat hebben we vorige week allemaal weer beleefd. Het was een week vol tegenstrijdige berichten. Papa wel naar huis, papa niet naar huis en toen... ineens weer wel. Maandagmiddag kregen we het bericht te horen dat papa op donderdag naar huis zou mogen. Wij allemaal heel blij, en papa natuurlijk helemaal. Woensdag hadden papa, mama en Ronald een gesprek met een arts en... toen werd gezegd dat hij helemaal niet naar huis mocht, omdat ze eerst de wond wilden sluiten. Dat was wel even een domper voor papa. Hij had zich er behoorlijk op verheugd. En toen, op donderdagmorgen werd mama gebeld dat ze papa mochten ophalen... Vreemd gedoe daar in het UMCG. De onderlinge communicatie is daar niet helemaal goed geloof ik.

Alweer een blog op de dinsdagochtend. Gisteren een erg drukke dag gehad en nadat Marinus en ik terug waren van een ziekenhuisbezoekje aan papa, had ik niet meer echt zin om nog een blog te gaan schrijven.
Papa ligt voorlopig nog wel even in het ziekenhuis. De operatie van vorige week woensdag is op zich heel goed gegaan. De chirurgen hebben de botten weer in de goede stand kunnen krijgen. Ze kunnen alleen de wond niet dichten. Het been is nog steeds te dik, waardoor ze de wondranden niet bij elkaar kunnen krijgen. Hij heeft nu dus een open wond op zijn been, wat op het breedste punt zo'n drie centimeter breed is. Gisteren hebben ze wat stukjes van de wond op kweek gezet, en als die goed zijn, gaan ze proberen om de wond, waarschijnlijk in het weekend, te dichten. Dit doen ze door een stukje huid van zijn bil te halen en dat over de wond te leggen. De ritjes naar het ziekenhuis zijn voorlopig dus nog niet voorbij.